Daniel Litwiniuk

Wielkie plany i nadzieje,teraz cisza.Zadajemy sobie pytanie jak można było,wiedzieć widzieć nic nie zrobić.A teraz jak jest,po raz kolejny zawiedli Ci którzy obiecali,deklarowali. Codzienne życie,problemy,kłopoty to zajmuje uwagę,szkoda że zrobiliśmy tylko tyle,w pamięci wielu pozostaniesz Danielku. Zmieniłeś wiele serc,tych wrażliwych,również na losy innych dzieci,wielu już nie przechodzi obojętnie obok cierpiącego,płaczącego dziecka.Może zostanie garstka,pamiętających, zapalających światełko pamięci,dla wielu już nic nie będzie takie samo jak wcześniej,dla innych to tylko taki przystanek na ich drodze życia,za chwile pójdą dalej i zapomną.Światełko pamięci dla Ciebie maluszku na ten kolejny dzień [*]

Zawsze tak jest.Mój znajomy zaraz po reportażu Mariusza Szczygła stwierdził,że szum bedzie na poczatku,jak w prawie kazdej tragedii,pozniej cisza.Każdy ma gdzieś.Sprawdziło się.

Ja jestem i nie zapomnę,choć nie piszę tutaj nic to codziennie czytam Was i zapalam światełko Danielkowi.A najważniejsze ,że cały czas noszę Go w serduszku.Justynko mi też żal że z fundacji nici.Codziennie wchodzę na ich stronę i ciagle cisza...Ogromnie się zawiodłam.A były takie piękne plany,pomoc dzieciom,pomnik i nic.

Myślę iż nie zapomnimy,lepiej garstka niż tłum,nie wiem jak to jest ale Danielek jest w moim życiu na zawsze,moje dzieci też o nim wiedzą pewnie do końca nie rozumieją,ale są z Nim.Jasne że mam żal do całego świata że nikt nie pomógł ale nikt też nie przewidział że to Małe dziecko zostanie zakatowane przez taką kreaturę.Pociesza mnie tylko to iż nie była to daremna śmierć,dziękuję Ci Danielku dzięki Tobie jestem innym człowiekiem inaczej postrzegam świat,więcej widzę więcej umiem.Kocham Cię Kruszynko,gdyby to mogło Ci przywrócić życie to oddałbym swoje w zamian Bogu bez zastanowienia.Jezus wskrzesił Łazarza,wierzę że Ciebie kiedyś też wskrzesi.Boże mój co ja piszę,kocham Cię maleńki Kryształku.

Tak, też mam wrażenie, że był duży, ale słomiany ogień i została tylko kupka popiołu. Nikogo nie obwiniam, bo wiem, że każdy ma swoje życie, problemy, ale jest mi tak smutno i taki żal, czuję, jakbyśmy zawiedli Danielka kolejny raz, a przecież nikt nie mówił, że będzie łatwo, ale miało być...

Ja też nigdy nie zapomnę o Tobie Kochany Danielku. Ilekroć tu wchodzę mam łzy w oczach. Dopóki będę mogła będę zapalała dla Ciebie światełko. Ta strona jest przecież poświęcona Tobie a nie nam. Przykro mi tylko, że z tego całego zapału jaki był w ludziach w ubiegłym roku tak naprawdę tak niewiele zostało. Ta przywrócona po 30 latach pamięć o tej straszliwej tragedii miała mieć jakiś sens, cel, zapoczątkować jakąś akcję na rzecz dzieci, miała być fundacja, nawet plan postawienia pomnika czy też tablicy upamiętniającej śmierć Danielka. Kończy się jak zwykle...

Fakt, jest nas coraz mniej ale myślę,że Ci, którzy tutaj już nie piszą, o Danielku nie zapomnieli i nigdy nie zapomną. Ja Danielku będę Cię tu odwiedzać dopóki starczy mi sił...do zobaczenia Maluszku

Niedługo Nas tu garstka zostanie...

Kochani... Moj bol mija. Czuje za czas zaloby mam chyba za soba. Moze to pora aby sie z Wami pozegnac i z calego serca podziekowac za piekne slowa wsparcia i za wspolne chwile milczenia...Nie udaloby mi sie pokonac tej drogi gdyby nie Wy. Jestescie wspaniali. Dziekuje.

Nie mam słów więc pani Grażyno powtórzę tylko Pani słowa: Szok!!!!