Daniel Litwiniuk

Żadna kara i zemsta nie przyniesie ulgi.Może przez chwilę pojawiłby się na mojej twarzy złosliwy uśmieszek,jednak to niczego nie zmieni.Nie zwróci Daniela. Nie powinno nikomu życzyć się zle,tym dwojga życzę wszystkiego najgorszego,inaczej się nie da.Co mi po tym,kiedy ktos mówi,pisze,że staną przed Bogiem i odpowiedzą za swój czyn.Marne pocieszenie.Oni prawdopodobnie swoje życie przeżyją i to w miarę dobrze. Daniel nigdy nie pójdzie do I Komunii,nigdy nie doczeka pełnoletności,nigdy nie przystąpi do matury i studiów.Nigdy też nie będzie mężem ani ojcem.

Historia Danielka na zawsze zmienia człowieka, to co przeżył to nie tragedia to koszmar niczym horror z fimów., tylko to działo się naprawdę. Jakim trzeba być zwyrodnialcem widząc rany krew i dalej katować . Czy ta bestia myślała że jest nieśmiertelny, przecież to był mały bezbronny dzieciaczek. Parę lat temu wypadku zginęła moja siostra ale wierzcie mi że nie przezywałam tego co teraz po zapoznaniu sie z historia Danielka . Ciągle go widzę biednego z katowanego na tym łóżeczku, jaki on był silny . Kiedy moi synowie śpią na brzuchu widzę Danielka , jakiś koszmar. Przecież go nawet nie znałam a ma taka silę oddziaływania na innych nawet po tylu latach po śmierci. Cała Polska powinna wiedzieć o tym co przeżywał Daniel , o jego cichym cierpieniu i odwadze, poznać jego kata żeby ta bestia nigdy nie zaznała spokoju.

Przeczytałam wszystko co jest w internecie o historii Danielka. Już nie umiem żyć jak kiedyś. O Danielku na pewno nie chcę zapomnieć. Jest dla mnie Aniołkiem Świętym i niestety męczennikiem. Niestety muszę sobie jakoś z tym poradzić, bo mam synka i nie mogę przy nim ciągle płakać, ale to trudne...na dodatek chodzę rozdrażniona, fakt że oni normalnie funkcjonują wśród ludzi jest nie do przetrawienia. Nie zasługują na miano człowieka ani zwierzęcia, to bestie, a ona wręcz obrzydliwa. Zasługuje na najgorsze katusze... ale nie będę tu siać mojej nienawiści do nich, tu nie jest na to miejsce. Chciałabym żeby można było coś jeszcze zrobić w tej sprawie, aby oprawcy odpokutowali tyle ile trzeba..bo Danielkowi niestety życia już się nie wróci, choć marzę o tym codziennie, że go ratuję, że ratują go inni, ech. Czy na pewno już nic w naszym prawie nie da się zmienić, nie da się wrócić do tej zbrodni i ich ukarać..??

od kilku dni śledzę tą stronę...nie mogłam nic niepisać..łzy nie pozwalały...przeczytałam prawie każdy wpis, każdy artykuł o tym niezwykłym Małym Bohaterze..nie mogę dojść do siebie...nie mogę uwierzyć.. brakuje słów, wszystko zosało już powiedziane..do zobaczenia gdzieś tam,kiedyś Mały Bohaterze ;(

Bo najwazniejsza jest pamiec.I milosc.Zemsta i tak nadejdzie!Bo nikt nie zna dnia,ani godziny.Czekaj malutki,juz niedlugo...l

Nie chodzi tu o km,jak wspomniałam,mogę nawet iść.Nie wiem,w jakim stanie wrócę,czy w ogóle wrócę....Mam kiepską psychikę,od 2 lat jestem w totalnej rozsypce.Wizyta w Hajnówce nie byłaby dla mnie ukojeniem,wrecz przeciwnie.Nie martwię się o swoje zdrowie,czy życie.Jest mi to obojętne.Chcę żyć dla innych,pomagać,dlatego przekwalifikowałam się.Zawsze lubiłam opiekowac się innymi,historia Daniela jeszcze bardziej mnie w tym przekonała.Kiedyś Marzena napisała coś,do czego ja głośno nie chciałam się przyznac,a myślałam o tym samym.Dzisiaj wiem,że jakoś trzeba żyć,choć nigdy to życie nie będzie takie samo.Ale chcę być potrzebna,nie dla siebie,dla innych.

Tak jak kiedyś napisałam przejdę całą Polskę i zapalenie znicz na Danielka grobie.Ale dla mnie najgorsza jest ta zbliżającą się rocznica...Siedzi lepiej sobie plastelinke,za oknem snieg a on nie wie ze juz jutro jego raczki nie będę się ruszać, że to ostatni dzień jego krótkiego życia...juz nie zobaczy kolegów z przedszkola,nie zje wakacyjnego loda,nie obejzy bajeczki na dobranoc...Jezu!ze czeka go takie cierpienie i ból! Za taką bzdur!Chce krzyczeć z bezsilności!nad losem Daniela.Mam tylko nadzieje ze w niebie jest mu cudownie jeśli ono jest😯

Płaczemy,żałujemy teraz Danielka...A wtedy wystarczyło trochę chęci,wystarczyło bardziej się postarać i to biedactwo by żyło!Mam żal do matki,nauczycielek i dyrektorki ze nie wyrwały Danielka z rąk diablicy i sadystki.Więźniowie podczas tortur krzyczą,wołają o pomoc,mówią różne rzeczy byleby nie cierpieć. A to maleństwo musiało zniesc godzinne tortury,usatysfakcjonowac odpowiedzią sadystke,przy tym nie jeknac,przeprosić ja,dostać w twarz i jeszcze umrzeć spragnione wody!Jezuuuu gdzie JESTEŚ? PRZECIEŻ TO W GŁOWIE SIĘ NIE MIEŚCI ZE MOŻNA BYĆ TAKIM DIABŁEM!Boże życzę jej najgorszego!niech umiera w męczarniach,nigdy tak nienawidził człowieka jak jej!A Daniel?dziecko oddałam swoje życie żebyś tego nie musiał przejść wszystkiego!Odkąd poznałam twoja historie jestem innym człowiekiem...Wydawało mi się ze kocham synka a teraz szaleje za nim bo wiem jakie zycie jest podle i w najgorszych koszmarach nie myslalm ze mozna tak niszczyc niewinne kochane dziecko.Ale zawsze czegoś brakuje...i mi brakuje Ciebie.Nie ma dnia żebym o Tobie nie myślała.Patrze na twoje zdjęcie zaraz po przebudzeniu i juz zawsze będziesz w moim sercu.

Monika, prawie wszyscy przez to przeszliśmy. Taka jest pierwsza reakcja po przeczytaniu artykułów o Danielku. Strasznie ciężko z tym się pogodzić. Musi minąć trochę czasu, żeby sie uspokoić ale zapomnieć już się nie da. To dziecko budzi ogromną sympatię: te śliczne oczy i ten niewinny, dziecięcy, szczery uśmiech. Myślę, że w każdym prędzej czy później rodzi sie potrzeba by pojechać i odnaleźć Go w Hajnówce, by stanąć nad jego grobem, zapalić prawdziwy znicz i pomodlić się. Jest to przykra wizyta i bardzo bolesna bo tak jak piszesz Dorota uświadamiamy sobie wtedy, że ta tragedia naprawdę się wydarzyła ale jest to też rodzaj ukojenia. Też mam ponad 600km do Hajnówki ale doznałam uczucia, że zrobiłam dla Danielka wszystko co mogłam.