♥ KAZIMIERZ JANNASZ ♥

Już niedługo rok nowy, przygotuje nam powitanie...

Czy będzie lepszy? Czy boleć przestanie?

Nigdy!!

Żaden rok nie jest tego zrobić w stanie.

Aby tylko zdrowiem obdarzył i pozwolił być przy Was

Czcić Waszą P A M I Ę Ć...Panie Kaziu

...........♥

.......<*-*>

......<-*-*->

.....<-*-*-*->

...<-*-*-*-*->

........|::::::|......

˜”*°•˜”*°•˜”*°•˜”*°•

Idę do Ciebie, ciągle idę...
Potykam się, upadam, podnoszę się...
Idę...
Tam, gdzie już nic nie będzie złem,
Tam, gdzie granica naszego życia...
Tatulku kochany...♨❤️♨
❀*¯*♥*¯*❀*❀*¯*♥*¯*❀*❀*¯*♥*¯*❀*

................)

...............)♥(

.............(___)

.•*”˜.•*”˜__˜”*•.˜”*•.

Pozostały nam wspomnienia

Smutek w sercu,łza na twarzy

której nikt nie zauważy

I modlitwa co wciąż łączy

Miłość,która się nie kończy....

Listopadowy smutek, listopadowe żale
Melancholia jesienna wędruje wśród pól.
Tęsknota za tymi, co za ścianą czasu
Serce niespokojne, wspomnienia i ból.
Tatku...

Zerwał się r ó ż a n i e c r a d o ś c i,
jak strzępek błękitu odebrany niebu –
bo nad jego mogiłą
samotna córka stoi....
pielęgnując wciąż żywe kwiaty przeszłości.

Wielobarwne chryzantemy, w woalu utkanym żalem. Unoszą pieśni jesienne, pamięcią namalowane. W płatkach wirują tęsknoty, łzy płyną niezapomnieniem. W złote bukiety się plotą, miłością dla tych co w niebie. W nostalgii drżą na marmurze, w żałobne wstęgi ubrane. Niebo wspomnieniem się chmurzy, w blasku świec milczy rozstanie. Kartki życiem zapisane, liśćmi się snują po ziemi i rosą płaczą nad ranem, nic przeznaczenia nie zmieni. Elżbieta Karolewska

Na siwych puklach układa się babie lato, na grobach lampy migocą umarłym duszom, już niedługo, niedługo czekać nam na to, już i nasze dusze ku tym lampom wkrótce wyruszą. Jeżeli życie jest nicią – można przeciąć tę nić, i odpłynąć na obłoku niby na srebrnej tratwie… Ach, jak łatwo, ach, jak łatwo byłoby żyć, gdyby nie żyć było jeszcze łatwiej! -J.Brzechwa- ***Ku Pamięci Kazimierzu...na czas tych szczególnych dni zamyślenia nad życiem i śmiercią...***

Odszedłeś… A ja nie zdążyłam powiedzieć Ci tylu ciepłych słów a teraz, pustka... Odszedłeś... Lecz nie na zawsze Wiem, że przy mnie trwasz wciąż słowa Twoje słyszę – Przynosi mi je wiatr, Twój śmiech radosny a miłość w promieniach słońca ogrzewa moją twarz... Odszedłeś Lecz w moim sercu na zawsze pozostałeś a choć tylko wspomnieniem – nie zgaśniesz, dopóki bije moje serce! Tatku..piątek 14.32

Chodź jest trudno, chodź w oczy wieje wiatr,
lecz, szukaj swego światła...
Ono wskaże Ci drogę...
Żyje się raz, jeden raz, tylko raz...

Ach ten świat w jesiennym deszczu serce moje bierze w kleszcze a ten wiatr wśród zimnej słoty dudni w każdy nerw tęsknotą i gałęzie rozedrgane jak kołysankowe granie skrzypią groźnie wśród konarów wyją rzewnie pożegnaniem....