♥ KAZIMIERZ JANNASZ ♥

Byłeś jak Anioł już na ziemi, Taniec unosił cię skrzydłami, Dla nas czas radość w smutek zmienił, Ty tańczysz w niebie z Aniołami… Bóg dał Ci rolę w swym balecie, Choć pobyt tu tak wiele znaczył, Nie mogłeś zostać na tym świecie, A gdy odszedłeś barwy stracił… Pod powiekami łez brakuje, Tęsknota dręczy, wszystko smuci, W sercu Twój obraz się maluje, Kto nas bez Ciebie żyć nauczy…? PANIE KAZIMIERZU ŚWIATEŁKO PAMIĘCI

❤

Nadzieja i wątpliwość na przemian serce miota,
pozostała nam tylko miłość i tęsknota...
DROGI PANIE KAZIMIERZU

Żyjemy,ale nic nie jest tak
jak było przedtem,
już nie jesteśmy tacy sami...

PANIE KAZIMIERZU
`NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKO`

   ✿   Śmierć stawia nas w obliczu bezsilności, która nas obezwładnia i zabiera w nieznane. A kiedy pojawia się kradnąc ukochaną osobę, przeszywa serce bólem i odznacza w nim swoje piętno, które przypomina nam stale jacy jesteśmy wobec niej bezsilni.

Kolejną smutną godzinę zegar wybija .
Miesiąc za miesiącem niepostrzeżenie
przemija .
Panie Kazimierzu.
My też nikniemy jak te chwile...
Pokój Pana Duszy.:((*)(*)(*)(*)(*)

♥ Choć mija czas
smutek w sercu gości
bo odszedł ktoś tak kochany
kto mógł dać jeszcze
tyle szczęścia i miłości...♥

* Życie zmienia się ale się nie kończy * Nie umierasz ale wchodzisz w nowe życie .... * A my nie przestajemy Cię kochać .. PANIE KAZIMIERZU ŚWIATEŁKO PAMIĘCI HALINKO Dziękuję za wspólne trwanie przy naszych Bliskich.... Wyjątkowo mi smutno dzisiaj bo zmarł młody chory na raka wyświęcony pół roku temu ks. Piotr wikariusz z katedry płockiej żona M.MARKIEWICZA bliska śp rodz.GOŁOWACZ

♥ "Jesteśmy jedni dla drugich
pielgrzymami,którzy różnymi
drogami zdążają w trudzie
na to samo spotkanie."♥ /Antoine de Saint/

Kiedy będę bardzo daleko-nie płacz. Gdy odejdę i zostawię świat-żyj dalej. A gdy ze zdjęcia starego zniknę - zachowaj mnie w sercu. Panie Kazimierzu.Niech nasze słowa płyną do Ciebie przez bramy niebios. Ciesz się wieczna szczęśliwością. ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Życie nasze jak pociąg się toczy, gdy się rodzisz to wsiadasz do niego. I ten pociąg przez życie Cię wiezie aż do końca – przystanku Twojego. Nikt z nas nie zna czasu podróży. Pociąg jedzie, wciąż nowe perony, ciągle nowi ludzie wsiadają. Pociąg w różne rozwozi ich strony. Jedni dłużej są w Twoim przedziale. Inni tylko na chwilkę wsiadają . Są też tacy co zajrzą i znikną i nic innym w podróży nie dają. Każdy ślad swój jakiś zostawi. Mały uśmiech, rąk dotyk, kwiat róży. To w pamięci swojej zachowasz już do końca życiowej podróży. Najsmutniejsze są chwile w podróży, gdy wysiądą Ci, których Ty kochasz. Po nich zawsze pustka zostaje, cicho w kącie przedziału zaszlochasz. I już smutek zostanie do końca. I tęsknota co pali Cię skrycie, bo już bez tych co byli najbliżsi musisz dalej pojechać przez życie. Lecz gdy w końcu do celu dojedziesz, na końcowym wysiądziesz peronie to pamiętaj, że oni tam będą, znów odnajdziesz kochane ich dłonie… ........................../znalezione w necie/        (¨`•.•´¨) (¨`•.•´¨) DROGI PANIE KAZIMIERZU NA ZAWSZE W MOIM SERCU