Daniel Litwiniuk

Danielku, Twój dramat powalił mnie na kolana, co bym nie robiła co bym nie myślała co bym nie mówiła co bym nie pisała, nie mogę dźwignąć się z tych kolan. Chłopczyku ten ciężar jest tak wielki że nie mam siły się wyprostować. Tęsknię za Tobą.

Może tak by było, może nie. Dziwne, ale to dziecko kochało tego potwora, chciało nawet nań mówić "mamusiu". Ja jednak przede wszystkim nie widzę Daniela jako normalnego i szczęśliwego 40- latka, ojca swoich własnych dzieci i prawej ręki w firmie swojego ojca (choć być może wybrałby inny zawód). Myśli te zresztą wiernie się mnie trzymają i dzieje się tak mimo przypuszczenia, że gehenna tego dziecka skończyłaby się za jakieś 2 lata, gdyż chłopiec albo wróciłby do rodzonej matki na Podlasie, albo pani Renata po wzięciu ślubu z panem Janem stałaby się osobą mniej sfrustrowaną a do tego kto wie - może zrozumiałaby więcej zostawszy matką swojego własnego dziecka. Jednak wyrządzona krzywda miałaby zapewne charakter już trwały i mało kto po podobnych przejściach jest szczęśliwy w dorosłości.

Cześć Kochanie. Twoje ciałko nigdy nie mogło dorosnąć... Nigdy nie doczekałeś czasu, żeby zobaczyć starą, może schorowaną i potrzebującą pomocy osobę, która zniszczyła Ci dzieciństwo. Nie doczekałeś czasu gdy byc moze to ona poprosiłaby o szklankę wody. Ale Ty byś ją podał...wiem o tym... Bardzo, bardzo tęsknię Danielku, choć nie wiem dlaczego...

Dzięki Justynie przeczytałam wszystkie wiadomości zamieszczone przez Pana Andrzeja i Panią Kasię w sprawie Kacperka z Bytomia. To cud, mówię Wam że to cud. Danielku wyproś dla Kacperka więcej. Kochani jeśli możecie pomagajcie ja już dołączyłam do jego przyjaciół i jestem bardzo szczęśliwa.

Dziękuję za te informacje, wczoraj chyba od razu trafiłam na te najgorsze informacje i nie byłam w stanie dalej funkcjonować. Prosiłam wczoraj o cud, cały czas mam ogromną nadzieję. Tak się cieszę, może wspólna pomoc da efekty, tak bardzo chcę wierzyć w to. Jeszcze raz dziękuję.

Pani "mamo" śledzę na facebooku na stronie "Pomoc dla Kacperka" Jego historię i z tego co tam piszą Pan Andrzej Falkiewicz i Pani Kasia z MOPRu stan Kacperka się poprawia. Ma wokół siebie cudownych ludzi, podobno często się śmieje i to na cały głos :). Reaguje również na mocne światło, dotyk. Osoby odwiedzajace zauważyły również minimalne ruchy nóżką i rączką. A co najważniejsze wczoraj sąd powierzył opieke nad Kacperkiem i jego rodzeństwem rodzinie, którą znają pracownicy MOPR-u i twierdzą ze to był najlepszy wybór. To daje nadzieje na lepsze życie dla dzieci. To co tam się dzieje na stronie poświęcone pomocy dla Kacperka i Jego rodzeństwa jest niewiarygodne, napawa optymizmem, dodaje otuchy i wiary w ludzi.

Danielku, pomóż mi, nie chciałam czytać nowych wiadomości o Kacperku, ale przeczytałam z nadzieją że może jest lepiej, żeby zobaczyć czy coś jeszcze potrzeba. Przeczytałam, że prokurator prowadzący sprawę po rozmowie z jego rodzeństwem był w takim stanie psychicznym, że nie był w stanie wykonywać swoich obowiązków. Jak podkreślono jest to prokurator z długoletnim stażem. Mam już tego dość, czy to się kiedyś skończy. Danielku może Ty jesteś bliżej Boga i wyproś cud dla tego dziecka.

annika przepraszam ale nie mam prawa do dzielenia się to informacją, gdyż te działania prowadziły inne osoby ja byłam tylko osobą wspierającą. Jedno co mogę napisać zostało dużo zrobione dzięki zaangażowaniu kilku osób, za co im dziękuję także z tego miejsca.

@mama

Napisalas, ze wiesz dlaczego zaprzestano dzialan w sprawie fundacji. Czy mozesz napisac mi na priv? Tez bym chciala to wiedziec . [email protected]

Ciężko żyć Danielku ze świadomością, że nie ma Cię już tyle czasu. Gdybyś żył, świętowałbyś we wrześniu swoje 40 urodziny. Tak mi żal, że odebrano Ci te wszystkie lata, że nie doczekałeś epoki komputerów, telefonów komórkowych, marketów wypełnionych po brzegi towarem, epoki super samochodów itd. Odszedłeś poznawszy jedynie świat PRL-owskiej szarzyzny, biedy i tej nieludzkiej, chorej przemocy. Mnie PRL zawsze kojarzyć się będzie z rokiem 1981 i z Twoją Danielku tragedią. Odpoczywaj słoneczko. Tamte lata już nie wrócą... bezpowrotnie przeminęły razem z Twoim życiem...