Justynka Cuber

Po policzku płynie łza…
Kryje się w niej Cały żal…
Cały płacz…
Cała rozpacz…
Bezsilność…
Łza…
Urojona w ciemności…
Pełna sprzeczności…
Płynie po policzku…
Niesie ulgę…
Ulgę w rzeczywistości…
Lecz , czy tak się stanie, że kiedyś boleć przestanie… Żalem zapalone światełko nich płonie dla Ciebie…
Twojej pamięci…(*) Justynko...

♥♥═((¯`•»♥♥♥♥♥«•´¯))═♥♥ "W jednej chwili życie staje się koszmarem tyle lat tyle dni tyle wspólnych chwil wspólne łzy! radości ! marzenia ! zamieniają się w pył.......... gdy z tego świata odchodzi ukochana osoba." Pokój Twojej Duszy. ♥♥═((¯`•»♥♥♥♥♥«•´¯))═♥♥

Za tę chwilę pełną śmierci dziwnej, która w wieczność niezmierną opływa, za dotknięcie dalekiego żaru, w którym ogród głęboki omdlewa. Zmieszały się chwila i wieczność, kropla morze objęła - opada cisza słoneczna w głębinę tego zalewu. Czyż życie jest falą podziwu, falą wyższą niż śmierć? Dno ciszy, zatoka zalewu - samotna ludzka pierś. Stamtąd żeglując w niebo kiedy wychylisz się z lodu, miesza się szczebiot dziecięcy - i podziw. Karol Wojtyła światełka do nieba

Justynko. Niech Twego spokoju Aniołowie strzegą. Spotkamy się z Tobą na wieczności brzegu.♥ ♥ ♥ ♥ ♥

░░░░ ░░░░░ ░░░░░░░░ ░░░░░ ░░░░♥ Nie jestem tym co myślisz Zamknij oczy i wsłuchaj się w głuszę W tysiącu zniczy wyczytaj me - WRÓCĘ - I Bogu raz jeszcze podaruj mą duszę ....... ░░░░ ░░░░░ ░░░░░░░░ ░░░░░ ░░░░♥

Justynko. Symbol pamięci kwiatek niebieski, a jego płatki to nasze łezki.♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Smutne są słowa, gdy giną bez końca. Smutna jest miłość, gdy ból się uśmiecha. Smutne są oczy, gdy nienawidzą słońca. Smutne jest serce, gdy tęskni do Ciebie bez końca....ANIOŁECZKU...

Czas odbiera kamienną ręką Nie zważa na ból i cierpienia Pamiętaj…
To jest straszliwą męką Wydaje się nie do zniesienia…
Pamiętaj Nie szukaj zrozumienia…
Pamiętaj Naucz się kochać znowu Bez bólu Cierpienia Zwątpienia Naucz się żyć Pamiętaj Naucz się szczęścia Tylko pamiętaj By nie zapomnieć nigdy.    ◕°☀ ______◕°☀ _____☀◕° MOJA PAMIĘĆ DLA CIEBIE JUSTYNKO

Justynko.Ból nasz i cierpienie nie posiadają miary.♥ ♥ ♥ ♥ ♥
Zostaliście dzieci brutalnie wyrwani ze swego młodzieńczego świata.

ile smutku wyrażają słowa Ileż rozpaczy zawiera uśmiech Tyle ciemności czai się wokół Kształty twarzy giną w mroku Tylko oczy błyszczą jeszcze Jakimś tajemniczym blaskiem Lecz gasną przedwcześnie Utrudzone zbyt ciężkim ciężarem Skurczona postac bólu Odchodzi nagle w nieznane Pozostaje tylko wspomnienie Smutek ogarnia przestrzenie Potęguje nastrój melancholi... Jasniutkie światełka mojej pamięci