MÓJ NAUKOCHAŃSZY MĄŻ
MARIUSZ SZOSTEK
ODESZEDŁ NA ZAWSZE  DO INNEGO ŚWIATA ....
17.09.  1993 rok  godzina 1.34.

Odeszłeś tak nagle.......
To był zwyczajny dzień z czwartku na piątek
jak zwykle wyszłeś do pracy
i nigdy już z niej  nie powróciłeś.
Brakowało pół godziny do zakończenia twojej dniówki na kopalni .....
Zawsze powtarzełeś kolegom
że  nie chciałbyś zginąć i  że nie czujesz  się górnikiem ,
to los tak pokierował  że  zmuszony byłes na niej pracować ...
To była cisza przed burzą
spokojnie i nagle tąpnięcie .
Pozostawiłeś po sobie
straszną pustkę ,sanotnośc , cierpienie i łzy.
Nikt nigdy nie jest w stanie Ciebie zastąpić.

 

"Niech staną zegary
Zamilkną telefony
Dajcie psu kość
Niech nie szczeka, niech śpi najedzony.
Niech milczą fortepiany
I w miękkiej werbli ciszy
Wynieście trumnę
Niech przyjdą żałobnicy
Niech głośno łkając samolot pod chmury się wzbije
I kreśli na niebie napis " ON NIE ŻYJE "
Włóżcie żałobne wstążki na białe szyje gołębi ulicznych
Policjanci na skrzyżowaniach niech noszą czarne rękawiczki.
W nim miałam moją północ, południe i zachód i wschód
Niedzielny odpoczynek i codzienny trud.
Jasność dnia i mrok nocy, moje słowa i śpiew
Miłość, myślałam, będzie trwała wiecznie,
Myliłam się,
Nie potrzeba już gwiazd - zgaście wszystkie - do końca
Zdejmijcie z nieba księżyc i rozmontujcie słońce
Wylejcie wodę z morza, odbierzcie drzewom cień
Teraz już nigdy na nic nie przydadzą się..."