Karol Wiśniewski

Nieważne czy rok minął Dzień miesiąc czy też lata Gdy odszedł ktoś na zawsze To tracisz cząstkę świata I cząstkę samej siebie Bo żyjesz już inaczej Choć wstajesz co dzień rano Choć śmiejesz się i płaczesz Świat wygląda tak samo Choć tyle się zmieniło Nic już się nie powtórzy Nie będzie już jak było.... Cóż zostało nam dzisiaj? Wspomnienie... ten czas te chwile To dużo... Czy może niewiele.... Aż tyle czy tylko tyle.....

Jesień Zanurzać zanurzać się w ogrody rudej jesieni i liście zrywać kolejno jakby godziny istnienia Chodzić od drzewa do drzewa od bólu i znowu do bólu cichutko krokiem cierpienia by wiatru nie zbudzić ze snu I liście zrywać bez żalu z uśmiechem ciepłym i smutnym a mały listek ostatni zostawić komuś i umrzeć… (**) Ostatnia październikowa niedziela odmierza czas rozłąki… Na liściu jesiennym posyłam Ci moją pamięć…

Kiedyś umrzemy jak drzewa ogrodu pragnące kwiatów co giną z przyjściem chłodu śmieszny fatalizm ludzkiej doczesności że ból i szczęście chwilę w sercu gości… Płomyczek wspomnień niech dotrze do Ciebie… W ten jesienny czas…

Astry – Adam Asnyk Znowu więdną wszystkie zioła, Tylko srebrne astry kwitną, Zapatrzone w chłodną niebios Toń błękitną… Jakże smutna teraz jesień! Ach, smutniejsza niż przed laty, Choć tak samo żółkną liście Więdną kwiaty… (**) Światełko otulone smutkiem niech płonie dla Ciebie pamięcią…

Dzień Dziecka Utraconego, 15 października 2025 r.

To nie prawda , że czas leczy rany…
To nie prawda, że czas przyzwyczaja do bólu…

Światełko otulone pamięcią niech dotrze do Ciebie…

Wrzosowym wieńcem- wrześnie się panoszą, i choć czas krótki, dzień igra barwami, Podaruj miłość…w samotności proszą. Nie odchodź jeszcze…zostań dłużej z nami. (**) Światełko jesienne niech płonie naszą pamięcią…

„Jesień przychodzi za wcześnie. Jeszcze kwitną piwonie, jeszcze pszczoły budują idealne państwo, gdy nagle na polach zabłysną zimne bagnety jesieni i zerwie się wiatr” (**) Zapłakane deszczem jesienne światełko niech płonie pamięcią…

Zostawiam mały ślad pamięci… ❤️

”Jak nie kochać jesieni, jej barw purpurowych, Szarych, żółtych, czerwonych, srebrnych, szczerozłotych. Gdy białą mgłą otuli zachodzący księżyc, Kojąc w słabym sercu, codzienne zgryzoty. Jak nie kochać jesieni, smutnej, zatroskanej, Pełnej tęsknoty za tym, co już nie powróci...” [**]

Jesień w Górach Już jesień po górach gna Już liście się złocą i snuje się mgła Objąwszy w uściski szczyty i groty Układa sennie swe mleczne sploty Dzwonienie wbiega w chłodny poranek Jak krople wody w cynowy dzbanek I nagle zbocza jaśnieją od słońca Niebo i góry są jakby bez końca Wtedy zapragniesz wszystko porzucić Wszystko zapomnieć i tylko tu wrócić … (**) światełko pamięci zapalone w Bieszczadach niech dotrze do Ciebie…