Karol Wiśniewski

Matki człowieczej lament Kiedy mi cię zwiastowali to myślałam niebo mi otwarli że to nie udręka być matką człowieka. Synku! Kiedy mi się objawili w złocie nie myślałam że mi wydrze kto Cię że na ludzka mękę będziesz mi człowiekiem. Synku! Kiedym w sobie tę nosiła jasność anim czuła że na krzywdę własną że tak cierpieć musi kto wszedł między ludzi. Synku! Kiedym na świat wydawała brzemię nie wiedziałam że uchodzisz ze mnie na Twoją niedolę na matczyną boleść. Synku! I poznałam w Tobie umieranie i poznałam żeś Ty krzyżem dla mnie że okrutną rzeczą być matką człowieczą. Synku! Kiedy mi Cie zwiastowali nie wiedziałam że mi Cię wydarli że oblekasz ciało aby źle się stało. Synku! WIERSZ Joanny Kulmowa NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO SAMEGO NIEBA DLA CIEBIE POZDRAWIAM i przytulam do serca osieroconych najbliższych IRENA

.............()
........... (,) 
...........╒▒╕
...........╘═╛

___ PAMIĘTAM ___


Boże, Miłosierny Panie,
daj duszom miejsce w niebie,
błogosławiony pokój i jasność Twojego światła.

Zaduszki "...i znów światła zapłoną dla miłości wiecznej... dusze snuć się będą nad ziemią białą smugą... a w oczach łzy zamigocą za miłością utraconą co nie w porę odeszła... i tęskne myśli do nieba ulecą pełne wiary i nadziei dla żywych..."

♥ "Listopad” Listopad… Miesiąc refleksji Zadumy nad życiem… Nad grobami… Pochylasz swą twarz… Myślisz o Tych… Co odeszli… Pozostawili… Tutaj... nas Kim dla nas byli…? Co… Ofiarowali nam… Bolało…. Jak odchodzili Opuszczali ten… Ziemski świat Obecnie żyją… We wszechświecie Wśród obłoków i… Gwiazd… Z TYM… który… Darzy… Prawdziwą miłością W JEGO świecie Gdzie… Radość, szczęście… Miłość… Tam trwa Jest Im tam dobrze Nie chcą… Wracać tu Czekają… Wypatrują… Kiedy…? Spotkamy się znów. † † † autor: K. Romanowska

░░░░░░░░░░█ ░░░░░░░░░███ ░░░░░░░░██░██ ░░░░░░░░██░██ ░░░░░░░██░░░██ ░░░░░░██░░░░░██ ░░░░░██░░░░░░░██ ░░░░██░░░░░░░░░██ ░░░░██░░░░░░░░░██ ░░░░░██░░░█░░░██ ░░░░░░░██░█░██ ░░░░░░░░░███ ░░░░░░░████████ ░░██████████████████ ░█████████░░█████████ ██████████░░██████████ ░██████░░░░░░░░██████ ░░████████░░████████ ░░░███████░░███████ ░░░░░█████░░█████ ░░░░░░████░░████ ░░░░░░░████████ ░░░████████████████ ░░██████████████████ 2- LISTOPAD. TO ŚWIĘTO ZA DUSZE NASZYCH ANIOŁKÓW... ** Z NADZIEJĄ , MODLITWĄ I PAMIĘCIĄ , TRWAMY PRZY WAS KOCHANE ANIOŁKI **

Przemijanie ♥ ucichł szept liści czas zatrzymał nicość... w moim sercu wyrzeźbiłem pamięć biegnę po śladach które przekazały sens życia płonie łuna wieczności przytulam kartkę listopada w modlitwie wśród kwiatów i krzyży miłość...♥

Wszystkich Świętych i Zaduszki, znicze na grobach zapalamy, z wielką powagą i skupieniu w dniu tym Swych zmarłych wspominamy. Gdy mrok otula całą ziemię, stłumionym światłem znicze świecą i jasna łuna nad cmentarzem i smugi dymu w górę lecą. Na krzyżu Ty---Dobry Panie ręce wyciągasz tak jak umiesz, choć cierpisz tulisz ich do Siebie i wiem,że bardzo chcesz powiedzieć; nie martwcie się są ze Mną w Niebie. Zmarłym jest dobrze,ja w to wierzę, wszystkim uwierzyć w to potrzeba, wiem,że codziennie spoglądają na nas na ziemię z wyżyn Nieba. Jaśniutkie światełko pamięci na te nadchodzące smutne i bolesne szczególnie dla nas dni Aniołku...

___PAMIĘTAJ,ŻE NAWET JEŚLI NIE BĘDZIE MNIE CIAŁEM TU NA ZIEMI-BĘDĘ PRZY TOBIE DUCHEM ,BĘDĘ TWOIM ANIOŁEM STRÓŻEM_____ .....*•-•*☆.. ❤ …`❤.•*☆.W CISZY * ☆ •*.*.`❤..I W ZADUMIE!!*•.☆`❤
____*♥*____*♥*____ ........................) ANIOŁECZKU OGNIKI ZAPALONE- JASNE SERCA ZNAKI, PŁYNĄCE CICHĄ NUTĄ BOSKIEGO PRZESŁANIA, ŚLADY W DUSZY PISANE, PAMIĘTANIA PTAKI, CO NIGDY NIE ODFRUNĄ DO KRAJU MIJANIA- ROZŚWIETLAJĄ NAM SERCA I ŁZY OSUSZAJĄ, MODLĄ SIĘ RAZEM Z NAMI I W ZADUMIE TRWAJĄ....

Zapach ognia wiatr rozsyła. Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu. Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego. Kto wie, czy to córka, czy to miejsce pochówku jej ukochanego. Siedzi samotna z oczami zaszklonymi. Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi. Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią. Idą dalej grobów szukając. Zapala znicz, na ławkę siada. Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada. Widać, nie umie się pogodzić z losem. Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem. Widać, ze swoim zmarłym rozmawia. Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia. Siedzi samiutka skulona, malutka. Obok niej siateczki ze zniczami. Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami. Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy. Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy. Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas. Każdy kiedyś umrze, każdy z nas. Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam zobaczymy się znowu za parę lat.

Mamy Świeto Zmarłych w dzień listopadowy Przy grobach najbliższych pochylamy głowy Wtedy każdy człowiek choć na chwię wróci Do tych ,co odeszli ,chwilę sie zasmuci Oni w sercach naszych zawsze miejsce mają A także w pamięci nieustannie trwaja Zapalimy znicze położymy kwiaty A nasza modlitwa popłynie w zaświaty         ˜”*°•ڰۣڿ♥ڰۣڿ•°*”˜ Pamięc po stracie bliskich boleśnie odżywa, czy blask zniczy rozjaśni zadumane czoła i żałośc w sercach przytłumic zdoła nad losem bezlitosnym,życia przemijaniem? WIECZNY ODPOCZYNEK RACZ ZMARŁYM DAĆ PANIE.