Tak niewiele, mówią,
po człowieku zostaje.
Może tylko uśmiech,
może tylko pamięć.
Może tylko fakt, że nie trzeba
żadnych wielkich słów,
by powiedzieć
całą prawdę o nim:
że był dobry i mądry.
Że zawsze wszystko, co robił,
robił z myślą o nas.
Pracował najlepiej, jak umiał.
Nikomu nie odmówił pomocy.
Nie unosił się dumą.
Kochał głęboko i szczerze.
A ja równie głęboko wierzę,
że jeśli istnieje nagroda,
to on właśnie na nią zasłużył;
że najpiękniejsze z portów
odwiedzi w swej wiecznej podróży.
       
Tacie
- córka